November 24, 2021
De parte de CNT
241 puntos de vista


Castellano | Euskera


25N. No son solo las asesinadas

No son solo las asesinadas, aunque son importantes y hoy toque recuento. Es que cada prost铆bulo tolerado me mata un poco; nos mata a todas, a las de dentro y a las de fuera. Nos matan los que se lucran con la explotaci贸n de nuestros cuerpos.

No son solo las asesinadas, a pesar de que la fecha obligue al homenaje. Es que cada salario miserable tolerado cuando trabajo como cajera, peluquera, gerocultora, limpiadora, camarera, cocinera y ni帽era me mata un poco a m铆 y a todas las dem谩s. Cada convenio laboral que no se cumple nos mata progresivamente. Cada sentencia judicial postergada nos mata poco a poco.

No son solo las asesinadas, aunque sean protagonistas en el inventario de las violencias. Es que cada imagen de mujer que cosifique, humillando o exaltando, tanto da, nos mata un poco a cada una y a todas a la vez. Es que cada manual escolar que niega a mis antepasadas las mata a ellas, a m铆 y a todas.

Es que cada muchacha anor茅xica nos afecta a todas y a todos, por m谩s que insistamos en mirar hacia otro lado. Cada ansiol铆tico recetado para calmar malestares que produce el sistema pol铆tico y econ贸mico nos cierra la boca violentamente a todas.

Es que cada tratamiento sofisticado que se idea y financia para promocionar la maternidad al tiempo que se ignoran otras necesidades m谩s imperiosas nos maltrata a todas, y a todos.

No son solo las asesinadas, aunque hoy sea d铆a de minutos de silencio, de manifestaci贸n bulliciosa o de sentidas l谩grimas. Es que no paran de destinar buenas palabras y dinero a lograr la igualdad y, sin embargo, la pobreza extrema, hoy m谩s que nunca, sigue teniendo rostro femenino: uno cruel, sin maquillaje posible o sutilmente retocado con limosnas p煤blicas y privadas. No hay carm铆n ni organizaci贸n no gubernamental que pueda embellecer las cifras de la pobreza de las mujeres. No hay institutos de color malva ni se ha inventado el r铆mel que pueda disfrazar el modo en que nos vemos obligadas a la doble jornada, a veces triple, y a vender nuestros cuerpos, por partes o 铆ntegramente. No hay tesis doctoral que resuelva c贸mo encubrimos las mujeres la falta de techo inmersas en relaciones que nos ahogan. Eso es la violencia. Esas son las violencias que sin lluvia ni abono germinan engordando las listas de asesinadas hasta tallas insospechadas.

Cada nuevo proyecto aspirante a corregir estas cercanas realidades vuelve a decirnos c贸mo hemos de ser mujeres, y qu茅 debemos hacer para estar a la altura de las circunstancias. Eso es lo que nos mata poco a poco llev谩ndonos al inventario de asesinadas: la falta de autonom铆a material, a la que se suma una enmascarada falta de autonom铆a moral. Nos sobran agentes, instituciones y elementos tutorizantes que nos indiquen los buenos caminos. No necesitamos que nos digan cu谩nto debemos pesar, c贸mo debemos vestir y hablar, d贸nde tenemos que solicitar ayudas, qu茅 parte del cuerpo podemos retocar o cu谩ndo podemos abortar. Porque decirnos el peso 贸ptimo, la largura de la melena, de las pesta帽as, del tac贸n y de la falda, c贸mo intervenir nuestros cuerpos inf茅rtiles para ser madres u obligarnos a vivir la maternidad cuando no la deseamos son violencias. Son violencias toleradas e importantes. Son violencias que nos matan d铆a a d铆a: a las de dentro y a todas las dem谩s. Son violencias que nos matan a nosotras y a todos los que nos rodean.


A25. Ez dira hildakoak bakarrik

Ez dira hildakoak bakarrik, baina garrantzitsuak dira, eta gaur egun zenbaketa-ukitu bat dute. Onartzen den prostituzio-etxe bakoitzak apur bat hiltzen nau; denak hiltzen gaitu, barrukoak eta kanpokoak. Gure gorputzak ustiatuz irabazten dutenek hiltzen gaituzte.

Ez dira hildakoak bakarrik, nahiz eta datak omenaldia eskatzen duen. Izan ere, onartzen den soldata miserable bakoitzak, kutxazain, ile-apaintzaile, gerokultore, garbitzaile, zerbitzari, sukaldari eta umezain gisa lan egiten dudanean, ni eta beste guztiak hiltzen nau. Betetzen ez den lan hitzarmen bakoitzak pixkanaka hiltzen gaitu. Atzeratutako epai judizial bakoitzak pixkanaka hiltzen gaitu.

Ez dira hildakoak bakarrik, nahiz eta indarkeriaren inbentarioan protagonista izan. Izan ere, egosten, makurrarazten edo goresten duen emakume-irudi bakoitzak, hainbeste ematen du, denak batera hiltzen gaitu. Izan ere, nire arbasoak ukatzen dituen eskola-eskuliburu bakoitzak haiek hiltzen ditu, ni eta denak.

Izan ere, neska anorexiko bakoitzak denoi eragiten digu, beste alde batera begiratzen saiatzen garen arren. Sistema politiko eta ekonomikoak sortzen dituen gaiztakeriak baretzeko irrigarri dagoen bakoitzak aho osoa ixten digu.

Izan ere, amatasuna sustatzeko asmatzen eta finantzatzen den tratamendu sofistikatu bakoitzak, eta, aldi berean, premia larriagoei kasurik egiten ez diegun heinean, denak eta gaizki tratatzen gaitu.

Ez dira hildakoak bakarrik, nahiz eta gaur egun minutu batzuk isilik, iskanbila-manifestazioa edo malko sentituak izan. Izan ere, hitz onak eta dirua etengabe erabiltzen dituzte berdintasuna lortzeko, eta, hala ere, muturreko pobreziak, gaur egun inoiz baino gehiago, emakumeen aurpegia izaten jarraitzen du: ankerra, makillaje posiblerik gabea edo limosna publiko eta pribatuekin ukitu gabea. Ez dago ahal duen karminik, ez gobernuz kanpoko erakunderik emakumeen pobreziaren zifrak edertzea. Ez dago malba koloreko instituturik, eta ez da asmatu nola mozorrotu daitekeen errimelik. Izan ere, egun bikoitza egin behar izaten dugu, batzuetan hirukoitza, eta gure gorputzak zatika edo osorik saldu. Ez dago doktorego-tesirik, itotzen gaituzten harremanetan murgildutako sabairik eza nola estaltzen dugun argitzeko. Hori da indarkeria. Horiek dira euririk eta onik gabe erailtzen diren indarkeriak, hildakoen zerrendak ikaragarri handituz.

Hurbileko errealitate horiek zuzendu nahi dituen proiektu berri bakoitzak berriro esaten digu nola izan behar dugun emakume, eta zer egin behar dugun egoeraren parean egoteko. Horrek hiltzen gaitu, pixkanaka, hildakoen inbentariora eramanez: autonomia materialik eza, autonomia moralaren gabezia maskaratua gehitzen zaiona. Bide onak adierazten dizkiguten agente, erakunde eta elementu tutoretzazaleak sobran ditugu. Ez dugu behar zenbat pisatu behar dugun, nola jantzi eta hitz egin behar dugun, non eskatu behar ditugun laguntzak, gorputzaren zein zati uki dezakegun, edo noiz abortatu dezakegun. Izan ere, indarkeriak dira pisu optimoa, melenaren, betileen, takoiaren eta gonaren luzera, laguntzak eskatzeko baldintzak, ama izateko gure gorputz emanezinetan nola esku hartu edo amatasuna nahi ez dugunean bizitzera behartzea. Indarkeria toleratuak eta garrantzitsuak dira. Egunero hiltzen gaituzten indarkeriak dira: barrukoak eta beste guztiak. Gu eta gure inguruko guztiak hiltzen gaituzten biolentziak dira.




Fuente: Cnt.es