June 9, 2021
De parte de Nodo50
121 puntos de vista


Estreado en Par√≠s o documentario ‚ÄėFedayin, le combate de Georges Abdallah‚Äô ¬∑ O comunista liban√©s e activista palestino leva trinta e seis anos e sete meses de prisi√≥n.

.

                             Georges Abdallah e o seu avogado, Jacques Verges, o d√≠a do xulgamento

Georges Ibrahim Abdallah (Kobayat, Líbano, 1951), militante da Frente Popular para a Liberación da Palestina (FPAP) e da Fracción Armada Revolucionaria Libanesa (FARL), é un dos prisioneiros políticos máis antigos de Europa. Ten setenta anos. Non saíu das prisións francesas desde 1984. Hai trinta e seis anos e sete meses. Foi condenado a perpetuidade en 1987 por actos de terrorismo. Segundo o seu avogado daquela altura, Jacques Vergès, foi acusado sen probas de dirixir os pelotóns que mataron un axente do Mossad e un militar dos EUA., veterano do Vietnam.

O documentario Fedayin, le combate de Georges Abdallah (Collectif Vacarme(s) Films) comeza pregunt√°ndose que son os feda√≠ns: ‚ÄúSon os fillos deste pobo oprimido, expulsado da s√ļa terra, privado do dereito de autodeterminaci√≥n, aqueles a quen at√© hoxe se impediu de loitar para liberar Palestina. ‚ÄėFeda√≠n‚Äô v√©n da palabra √°rabe fida, que significa ‚Äėsacrificio‚Äô.‚ÄĚ

O filme, freito na Alema√Īa, B√©lxica, Francia, o L√≠bano e a Palestina, traza a historia deste militante liban√©s, marxista e de orixe familiar cristi√° maronita, desde a s√ļa implicaci√≥n xuvenil coa causa palestina at√© hoxe, despois de case trinta e sete anos de prisi√≥n. Cando era novo, o L√≠bano era refuxio de moitos palestinos represaliados e expulsados da s√ļa terra. O pa√≠s recibiu o ataque das forzas militares israelitas. Os feda√≠ns foron expulsados e as cidades Sabra e Xatila foron obxecto dunha matanza. Georges Abdallah p√ļxose ao car√≥n dos seus. Antes de entregarse ao activismo foi mestre e viviu nun campo de refuxiados palestinos.

Da Nakba (1948) ao setembro Negro en Xordania (1970), pasando pola ocupación israelita do Líbano (1982), o documentario explica como a causa palestina implicou os mozos libaneses dos anos setenta. Cales eran os seus motivos e métodos de loita e como decidiu Georges que había que levar aquel combate en Europa, nun momento en que a extrema esquerda europea cría que Palestina era tamén un dos seus obxectivos de loita e aí actuaba conxuntamente.

O resultado non √© unha haxiograf√≠a do protagonista, sen√≥n unha inmersi√≥n, con el como eixo, no complexo conflito entre Israel e Palestina, no contexto da pol√≠tica internacional. Exp√≥n, tam√©n, a fraqueza e a falsidade das acusaci√≥ns contra el, acompa√Īa seu proceso e o calvario dos anos de prisi√≥n, co apoio das opini√≥ns de historiadores, por exemplo Khaled Barakat, da s√ļa familia, de activistas palestinos, dos seus avogados, dos grupos de apoio e de antigos camaradas de loita e de prisi√≥n. Entre eles, Bertrand Sassoye, antigo membro das c√©lulas comunistas combatentes belgas e preso pol√≠tico do 1985 ao 2000. E Jean-Marc Rouillan, fundador do grupo armado Action Directe, condenado a perpetuidade desde 1987, que foi liberado en maio do 2018.

Manifestación de apoio na prisión de Lanamesa (Occitania). Collectif Vacarme(s) Films.

Un proceso político, unha condena a perpetuidade sen probas

No xulgamento que se fixo en Par√≠s o 23 de febreiro de 1987, no paizo de xustiza do bairro dos Ourives, sometido a extraordinarias medidas de seguranza, Georges Abdallah declarou: ‚ÄúQue un combatente √°rabe sexa xulgado por un tribunal especial no mundo occidental √© de todo normal. Que sexa tratado como un criminal e malfeitor non √© nada novo. Mais cando o criminoso ianque, carrasco de todos os desposu√≠dos da terra, √©, al√©n do mais, o representante das supostas v√≠timas perante v√≥s, ent√≥n hai unha raz√≥n para absterse de calquera comentario sobre a natureza do voso tribunal e a tarefa asignada.‚ÄĚ

O seu irm√°n Robert lembra que aquel d√≠a Georges mencionou en particular o alto n√ļmero de m√°rtires que caeron no L√≠bano e en Beirut, sobretodo durante o ataque israelita no L√≠bano que causou m√°is de vinte e cinco mil mortos: ‚ÄúPara el ‚Äďreflecte o irm√°n‚Äď, aquel xulgamento foi feito seguindo as pol√≠ticas occidentais de apoio a Israel e √°s agresi√≥ns contra os nosos pobos, nomeadamente a Palestina e o L√≠bano naquel momento.‚ÄĚ

‚ÄúNaturalmente ‚Äďproseguiu Abdallah ante o xu√≠z‚Äď, os esp√≠ritos tolerantes e dem√≥cratas poden estar indignados polo aumento do fanatismo e do terrorismo internacional. Nunca se esquecen de mostrar a solidariedade humanitaria que te√Īen coa resistencia ao ocupante, sempre que as v√≠timas obedezan as leis dos seus torturadores. Quer dicir, que a guerra nunca ter√≠a que ir al√©n das rexi√≥ns das periferias e nunca ter√≠a que incomodar a s√ļa paz criminosa.‚ÄĚ

Explicaba hai anos o seu avogado Jacques Verg√®s no documentario O avogado do terror (2007), de Barbet Schroeder, que a personalidade e a serenidade de Georges Abdallah o impresionara. O seu defendido pediulle que, fose cal for a sentenza, el non quer√≠a que se interpuxese ning√ļn recurso nin apelaci√≥n. Ou a liberdade ou a perpetua. E foi a perpetua.

Jacques Verg√®s morreu en 2013. O avogado actual de Abdallah, Jean-Louis Chalanset, declara no filme que ‚Äúa sentenza que se ditou contra Georges, e mesmo a acusaci√≥n de complicidade de asasinato, base√°base apenas no feito de que el ti√Īa armas, mais non hai ning√ļn elemento que probe que estaba no lugar das execuci√≥ns. Nada. S√≥ as armas. Poder√≠a ser demandado por pose de armas cunha sentenza de cinco anos ou seis de prisi√≥n como m√°ximo.‚ÄĚ

‚ÄúRet√≠rome da sala de audiencia deste tribunal deix√°ndovos co pracer de ver como o representante do carrasco e a s√ļa defensa vomitan odio contra os desherdados da terra‚ÄĚ, dixo Abdallah como despedida.

‚ÄúO ministerioi p√ļblico pedira sete anos ou dez e sentenci√°rono a cadea perpet√ļa‚ÄĚ, afirma o avogado Chalanset, que engade un dato inquietante √° descrici√≥n da actuaci√≥n da xustiza francesa nun caso que, segundo moitos observadores, foi unha farsa pol√≠tica desde o primeiro momento, como se foi demostrando todos estes anos coas declaraci√≥ns de avogados e de respons√°beis policiais.

Lembro as palabras do comisario Yves Bonnet, que declarou: ‚ÄúTi√Īa o dereito de reivindicar as acci√≥ns cometidas pola FARL como actos de resistencia. Podemos non estar de acordo, mais isto √© outro debate. Hai que lembrar o contexto, tam√©n, das matanzas totalmente impunes de Sabra e Xatila. E hoxe Francia manteno encarcerado, en tanto liberou Maurice Papon, c√≥mplice do xenocidio nazi.‚ÄĚ

Lembramos que Maurice Papon era un pol√≠tico do r√©xime de Vichy, colaborador dos nazis, respons√°bel da persecuci√≥n e deportaci√≥n de millares de xudeus. Condenado o 1998 por crimes contra a humanidade, ingresou na prisi√≥n e foi liberado tres anos despois, aos noventa e dous anos de idade, por motivos de sa√ļde.

Fotograma do documental. Collectif Vacarme(s) Films.

Contra Abdallah hai unha conspiración política

Sobre o caso de Abdallah, Jean-Marc Rouillan, ex-xefe de Action Directe, afirma no documental: ‚Äú√Č unha conspiraci√≥n pol√≠tica. O caso de Abdallah √© como as bonecas rusas, cada vez que levantas un elemento, descobres que fixeron o dobre. Coa complicidade dos xornalistas franceses que sab√≠an perfectamente que as probas achegadas polos servizos secretos eran falsas.‚ÄĚ

Chalanset corrob√≥rao: ‚Äú√Č sorpresivo. Paris Match, Le Monde, creo que tam√©n Lib√©ration, todos dixeron que os irm√°ns Abdallah eran respons√°beis daqueles ataques. Deron por boas as declaraci√≥ns do Ministerio de Interior sen verificar nada de nada. Os irm√°ns Abdallah estaban no L√≠bano ent√≥n. Un √© profesor universitario. A consecuencia disto, nunca vi√Īeron a Francia visitar a George, porque non se sabe nunca, de verdade. Mesmo, vinte anos ou trinta m√°is tarde, as sospeitas poder√≠an rexurdir. E a√≠nda hoxe, hai dous anos ou tres, cando o fiscal da EE.UU. alega contra Georges, lembra que os irm√°ns Abdallah foron respons√°beis dos atentados de 1986, coa noticia de Paris Match, a√≠nda que todo o mundo sabe perfectamente que √© falsa.‚ÄĚ

Xusto √© dicir que no oitenta houbo atentados importantes en Francia, por exemplo o perpetrado polo venezolano Carlos ‚Äúo Chacal‚ÄĚ e os reivindicados por grupos armenios prol-√°rabes, entre os cales a xihad Isl√°mica, ent√≥n desco√Īecida. En 1986, unha bomba aos almac√©ns Tati de Par√≠s causou sete mortos. O atentado foi reivindicado polo Comit√© de Solidariedade cos Presos Pol√≠ticos √Ārabes e do Oriente Medio. As investigaci√≥ns nunca achegaron ningunha outra proba clara respecto da responsabilidade daqueles feitos.

Jean-Marc Rouillan coincidiu uns cantos anos, desde o 1995, con Georges Abdallah na prisi√≥n de Lanamesa. Al√≠, di el, continuaron a actividade pol√≠tica diaria facendo comunicados e folgas de fame en solidariedade cos presos palestinos. ‚ÄúA prisi√≥n non √© unha par√©ntese, sen√≥n unha actividade pol√≠tica. O gran respecto que Georges ten cara √°s prisi√≥ns francesas v√©n de aqu√≠. Est√° presente, est√° aqu√≠. Se o chamas, est√° aqu√≠.‚ÄĚ

Protesto palestino. Collectif Vacarme(s) Films.

Abdallah, refén a perpetuidade

Completados o primeiros quince anos de condena, desde o ano 1999 Abdallah ten dereito a solicitar a liberdade condicional, que lle foi negada oito veces con pretextos diferentes, principalmente que se nega a arrepentirse. √Č a escusa m√°is habitual. No caso de Jean-Marc Rouillan actuaron igual porque se negaba a arrepentirse, mais finalmente conced√©ronlle a semi-liberdade, e perdeuna m√°is tarde por unhas declaraci√≥ns √° prensa. No 2012 recuperou a condicional e no 2018 obtivo a liberdade.

Os EUA e Israel presionan a Francia cada vez que se fala de liberar Georges Abdallah. E a Francia cede. Durante o proceso xudicial do 1987 Ronald Reagan presionou, persoalmente, François Mitterrand. E fixeron igual os sucesivos presidentes, mesmo Hillary Clinton que, segundo explica o documentario, escribiu a Manuel Valls cando era o ministro de Interior francés. Era 2013. Os xuíces de aplicación de penas decidiran finalmente outorgar a Abdallah a liberdade condicional, con tal que fóra inmediatamente expulsado ao Líbano. En Beirut xa o esperaban e preparáronlle un recibimento de honra. Mais a orde de expulsión dependía da firma de Manuel Valls, que nunca chegou porque obedeceu as ordes da EUA, de Hillary Clinton. Unha vez máis, a política internacional e os intereses xudeus e imperialistas pasaron por cima da xustiza francesa. Liberté, égalité, fraternité.

O documentario mostra un fragmento dunha conferencia de prensa na Casa Branca. √Č o 11 de xaneiro de 2013. Un xornalista pregunta √° porta-voz do Departamento de Estado se far√°n declaraci√≥ns sobre a liberaci√≥n na Francia de Georges Ibrahim Abdallah. A resposta √©: ‚Äú√Č evidente que estamos preocupados por esta liberaci√≥n. Cremos que non ten que ser liberado e continuamos traballando neste caso co goberno franc√©s. Preoc√ļpanos que poida volver ao combate.‚ÄĚ

Sobre as oito negativas de darlle a liberdade condicional, o seu irm√°n Robert di no documentario: ‚ÄúAs respostas negativas son pol√≠ticas porque sempre lle preguntan cal √© a s√ļa posici√≥n respecto da resistencia e que far√≠a se as forzas israelitas volvesen invadir o L√≠bano. Georges sempre deu a mesma resposta: ‚ÄėSe o L√≠bano √© atacado, eu estar√≠a no meu pa√≠s e a disposici√≥n da mi√Īa xente e comportar√≠ame como calquera persoa dunha sociedade √° que atacan o  seu pa√≠s.‚Äô‚ÄĚ

O outro irm√°n, Maurice, critica a fraqueza do seu pa√≠s: ‚ÄúO estado liban√©s, sen excepci√≥n algunha, non est√° preparado para dicir ‚Äėnon‚Äô aos norteamericanos ou para dicir ‚Äėnon‚Äô aos franceses. N√≥s e moitos mozos libaneses pux√©monos en contacto con todas as forzas pol√≠ticas. As promesas contin√ļan sendo promesas. Tinta sobre papel.‚ÄĚ

Unha mostra de apoio a Georges Abdallah nunha manifestación anticorrupción. Beirut, 2019. Collectif Vacarme(s) Films.

Quen teme a Georges Ibrahim Abdallah?

No ano 2008 escrib√≠n en VilaWeb un artigo intitulado ‚ÄúQuen teme a Georges Ibrahim Abdallah?‚Äú. Ent√≥n el levaba vinte e catro anos de condena e xa lle denegaran a liberdade condicional unhas cantas veces. De feito, Abdallah convert√©rase nun ref√©n dos servizos secretos franceses, norteamericanos e israelitas. Naqueles anos eu estaba en contacto con Jean-Marc Rouillan, reclu√≠do como Abdallah na prisi√≥n de Lanamesa. Rouillan mant√≠√Īame ao corrente das vicisitudes do seu camarada comunista liban√©s. Rouillan conseguiu a liberdade condicional despois de moitos empecillos, en 2012, despois de vinte e cinco anos. Abdallah contin√ļa en prisi√≥n. Pouco pod√≠a pensar eu ent√≥n que o t√≠tulo daquel artigo do 2008 estar√≠a plenamente vixente hoxe, trece anos m√°is tarde.

Naqueles anos os estados comezaban a resolver os casos m√°is graves de prisioneiros pol√≠ticos dos anos do chumbo. Alema√Īa comezara a liberar os presos da RAF (Fracci√≥n do Ex√©rcito Vermello) despois de moitos anos de condena. A Francia, timida e lentamente, os de Action Directe e Iparretarrak. Mais faltaba abordar o caso de Abdallah. Non se fixo. Nin se fai.

Este marxista libanés, activista palestino e de familia cristiá maronita era, e é, completamente alleo ao terrorismo xihadista que marca desde a mudanza de século o panorama xeopolítico. Hoxe non pode ser identificado co maligno. Despois dunha vida encarcerado xa pagou dabondo polo seu activismo revolucionario.

 

Xatila (Beirut). Campo de refuxiados. Xullo do 2019. Collectif Vacarme(s) Films.

No ano 2007 nunha intervenci√≥n ante a xustiza francesa tinitulada ‚ÄúPor Georges Abdallah, contra George Bush‚ÄĚ, o seu avogado, Jacques Verg√®s, afirmaba que era urxente resolver os casos dos presos que xa completaban m√°is de vinte anos de condena, como o seu defendido, e acababa a intervenci√≥n dicindo: ‚ÄúO tempo dos procuradores pasou. Agora toca falar aos historiadores. √Č por iso que pedimos que a xustiza francesa siga o exemplo da xustiza alem√° e faga ver aos nosos condescendentes amigos norteamericanos que Francia non √© unha muller submisa, nunha palabra, unha puta.‚ÄĚ

Portanto, trece anos despois, volto a preguntarme: quen teme a Georges Ibrahim Abdallah? E, sobretodo, por que? O labirinto diplomático, xurídico, político, policial e dos servizos secretos que ten que afrontar Abdallah é extenso e tenebroso. Enfróntase a tres grandes potencias e a todos os fantasmas do pasado, do presente e do futuro.

Unha das respostas d√°nola a contra-espionaxe francesa nunha nota sobre o da Direcci√≥n de Vixilancia do Territorio que se destaca ao documentario: ‚ÄúPersonalidade emblem√°tica da loita anti-sionista, a liberaci√≥n de Georges Abdallah constituir√≠a sen d√ļbida, no L√≠bano, un acontecemento. Ser√° posibelmente aclamado como un heroe cando voltar ao seu pa√≠s, mais tam√©n o ser√° por uns cuantos movementos da loita revolucionaria.‚ÄĚ

A medida que pasan os anos, a presenza firme de Abdallah por detr√°s dos muros da prisi√≥n de Lanamesa vai transform√°ndose nun s√≠mbolo interxeracional e internacional da loita marxista √°rabe e da resistencia palestina contra o apartheid. Hai grupos de apoio e solidariedade na Francia, no L√≠bano, na Palestina ocupada, na Tunisia, na Xordania e na Arxentina. Const√°tano no documentario moitas testemu√Īas, entre as cales os seus irm√°ns: ‚ÄúGeorges √© un home honesto, un resistente. Georges danos bastante, apesar de estar na prisi√≥n. Insp√≠ranos coraxe‚ÄĚ, di Maurice Abdallah. ‚ÄúCremos que alg√ļn d√≠a os franceses se ver√°n forzados a liberar Georges, porque o manteren na prisi√≥n, co tempo, ser√° para eles m√°is custoso que darlle a liberdade‚ÄĚ, di Robert Abdallah.

Primeiras escenas do documental. Collectif Vacarme(s) Films.

Trailer de Fedayin https://www.youtube.com/watch?v=XKYHVTI6dmw&feature=youtu.be

Xavier Montanyà- VilaWeb




Fuente: Esculca.gal